Βαρδούσια, Σκόρδα Μουσουνίτσας 15-01-2012 Λούκι του Κορρέ-Σωτηράκη (II+ 3, 850m)


dry tooling

Μαθαίνω στις 06-01-2012 ότι μια οικογενειακή φίλη κατεβαίνει Αθήνα. «Ωραία σκέφτομαι, ευκαιρία να κατέβω Λαμία, να στείλω μήνυμα στα παιδιά για να βρεθούμε να κάνουμε τίποτα (στην άκρη του μυαλού μου είχα κάνα βουνό)». Οπότε στέλνω μήνυμα στον Κώστα να δω τις προθέσεις του. Η απάντηση συγκλονιστική «άμα δεν σου είναι κόπος πάρε τις μπότες και τα σιδερικά». Αυτά είναι λέω.

Μέσα στην εβδομάδα λοιπόν βρισκόμαστε, λίγο πίστα, λίγο dry-tooling στο Ναρθάκι. Παράλληλα, αρκετή κουβέντα για το Σαββατοκύριακο που έδιναν ότι ο καιρός χαλούσε μόνο το Σάββατο απόγευμα και βράδυ. «Να πάρει!» -έλεγα από μέσα μου- «τι ατυχία όλες τις μέρες καλοκαιρία και μόνο το Σάββατο να χαλάσει». Εν πάση περιπτώσει, οι μέρες περνούν, κοιτώντας τα site του καιρού μπας και αλλάξει κάτι. Σάββατο μεσημέρι και χτυπάει το τηλέφωνό μου. Είναι ο Κώστας, είχαμε κανονίσει για Ναρθάκι πάλι, αλλά τελικά δεν ήταν αυτός ο λόγος του τηλεφώνου. Ο Λουκάς τον είχε ενημερώσει ότι ο καιρός δεν θα είναι άσχημος… και εγώ είχα δει το μέτωπο, είχε ξεκινήσει από ψηλά, έπρεπε να εξασθενεί μέχρι εδώ κάτω. Μιλάω με τους γονείς. Χαμός στην Καστοριά μου λένε. Σφίγγεται η καρδιά μου. Το ραντεβού είναι στη 1 και 30 ξημερώματα.

Η ώρα είναι 1 και βρίσκομαι στην πλατεία Διάκου. Το samurai του Τάσου φτάνει με τον Κώστα σκεπασμένο με τα υλικά. Σκέφτομαι «είναι να μπούμε άλλοι δύο εδώ» και κάνω τους υπολογισμούς μου για την διάρκεια του ταξιδιού. Μπαίνω μέσα, παίρνουμε και τον Λουκά και ξεκινάμε για Αθ. Διάκο . Χιονάκι να πέφτει στον δρόμο, με τα πολλά είμαστε πριν τις 4 στο σημείο εκκίνησης. Βγαίνουμε από το αμάξι, βλέπω τα παιδιά ετοιμάζονται, κραμπόν, μποντριέ, λέω από μέσα μου «από τώρα τα βάζουμε είμαστε στα 1400μ υψόμετρο». Μου λέει ο Λουκάς ότι η πρόσβαση στο λούκι είναι πολύ μικρή. «Καλά  σκέφτομαι και ετοιμάζομαι». Αφού έχουμε ετοιμαστεί, γυρίζω το κεφάλι μου ο άμοιρος και τι να δω… Γίγαντας μπροστά μου! Θηρίο ολόκληρο  η ορθοπλαγιά!

Λοιπόν, το ρολόι δείχνει κοντά στις 4 και εμείς ξεκινάμε για απάνω με τους φακούς  κεφαλής. Παρόλο που ο δικός μου δεν έφεγγε και πολύ, ήταν φανταστικά! Μαγεία! Περπατάμε στο λευκό χιόνι, φτάνουμε στη βάση από το λούκι και συνεχίζουμε για απάνω. Βήματα ανοίγει ο Λουκάς (ο Κώστας με είχε ενημερώσει «μην ανησυχείς βήματα θα ανοίγει ο Λουκάς, δεν έχει ανάγκη»). Φυσικά και αλλάζουμε πρωτοπόρο για να μπορούμε να ξεκουραζόμαστε όλοι. Όσο ανεβαίνουμε, βρίσκουμε κάτι κομμάτια μικρά παγωμένα, αλλά η αλήθεια είναι ότι το χιόνι δεν είναι όπως θα θέλαμε. Σιγά σιγά ξημερώνει. ‘Έχουμε ανέβει αρκετά, σχεδόν το μισό λούκι. Σταματάμε να φάμε κάτι. Η εικόνα μαγευτική. Βρισκόμαστε να παίρνουμε το πρωινό μας πάνω σε μία θάλασσα από σύννεφα.  Αφού φάγαμε, αποφασίζουμε να συνεχίσουμε. Εκεί σκεφτόμαστε διάφορα για το τι  να κάνουμε. Τελικά αποφασίζουμε να κάνουμε ένα πέρασμα μικτό, μόνο που το χιόνι δεν είναι παγωμένο. Εν τέλει μόνο βράχο. «Ποιος θα πάει μπροστά;» λέει ο Λουκάς και ο Κώστας δηλώνει πρόθυμος. Εκεί οι άλλοι τρεις την πατήσαμε. Η ακινησία, περιμένοντας τον Κώστα να ανέβει, έχει ρίξει πολύ την θερμοκρασία του σώματός μας. Εγώ προσωπικά τρέμω ολόκληρος, τα δάκτυλα των χεριών μου δεν τα πολύ νιώθω. Οπότε, αφού ανεβαίνει ο Κώστας, παίρνουμε την απόφαση να χωριστούμε σε δυο σχοινοσυντροφιές για να κινηθούμε πιο γρήγορα. Ο Τάσος μένει να πάει με τον Κώστα από την κόψη στην ουσία και εγώ με τον Λουκά πάμε από το λούκι. Ο πόνος στα δάκτυλα, που δεν τα νιώθω πλέον, μεγαλώνει, ζαλίζομαι και μου έρχεται εμετός. Θέλω να κινηθώ όσο πιο γρήγορα μπορώ, έχοντας στο μυαλό μου ότι έτσι θα ζεσταθούν και τα δάκτυλά μου. Αφού φτάνουμε κάτω από την κορυφή με τον Λούκα και βλέποντας τους άλλους πιο χαμηλά να ανεβαίνουν στην κόψη, λέω να δοκιμάσω αναρρίχηση στο μικρό πέρασμα κάτω από την κορυφή. Εε την έκανα την πατάτα μου! Βάζω το πιολέ στον ώμο και αποφασίζω να κάνω την κίνηση, αφού έχω βγάλει και γάντι, και να το πιολέ παίρνει την πρωτοβουλία και φεύγει κάτω στο λούκι.

Το κοιτάμε για λίγα δεύτερα με τον Λουκά και ευτυχώς σταματάει περίπου πενήντα μέτρα πιο κάτω. Εν τέλει βάζουμε σχοινί και κάνει ένα πέρασμα λίγο πιο εκτεθειμένο ο Λουκάς και βγαίνουμε απάνω. Έπειτα κινούμαστε στην κόψη με σχοινί, αλλά αρκετά εκτεθειμένοι. Ο Λουκάς πάντα πάει μπροστά. Κατεβαίνουμε μέσα στην λάκκα, κάτω από την κορυφή του Κόρακα. Μετά από λίγο βλέπουμε και τους άλλους, αρχίζουν να κατεβαίνουν και αυτοί, τρώμε κάτι, μέχρι να μας προλάβουν. Βρισκόμαστε πλέον όλοι μαζί και γυρνάμε να πάρουμε το αμάξι.

Πλέον έχουμε πάρει τον δρόμο για τον γυρισμό. Το τοπίο γύρω μας απίστευτο. Από μικρός άκουγα και διάβαζα στα περιοδικά για τα Βαρδούσια, την Γκιώνα, μα να τα βλέπεις από κοντά είναι κάτι το μαγευτικό. Μες στο αμάξι, καθώς γυρίζουμε, οι εικόνες στο μυαλό μου χιλιάδες… να στριφογυρίζουμε στο ανέβασμα με τους φακούς, στο μικτό με τον Κώστα να ανεβαίνει, το δύσκολο πέρασμα του Λουκά στην κόψη (τι εικόνα, θεέ μου!), και το κατέβασμα βλέποντας όλες αυτές τις κορυφές γύρω μας… ακόμα δεν μπορώ να συνέλθω.

Ένα ευχαριστώ στους σχοινοσυντρόφους μου (Τάσο, Λουκά και Κώστα) για τις απίστευτες και τόσες πολλές στιγμές-εικόνες, που μου χάρισαν μέσα σε μόλις 16 ώρες.

Κων/νος Γιαννόπουλος

Advertisements

3 thoughts on “Βαρδούσια, Σκόρδα Μουσουνίτσας 15-01-2012 Λούκι του Κορρέ-Σωτηράκη (II+ 3, 850m)”

Αφήστε ένα σχόλιο/Leave a Reply

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s