Πιλιέ της βροχής V+ 300μ Ορθοπλαγιά Αστράκας


Στόχος του περασμένο χειμώνα υπήρξε η διαδρομή «Τσεκούρι» που βρίσκεται στην κόψη της Γκαμήλας, εν τέλει όμως δεν πραγματοποιήθηκε. Αντί αυτού επιλέχθηκε το «Πιλιέ της βροχής».

Από καιρό ήθελα να σκαρφαλώσω στην Τύμφη, με πολλούς το συζητούσα, μέχρι να με πάρει τηλέφωνο ο Μιλτιάδης Μπινέλας  και να με ρωτήσει σε ποιά διαδρομή να μπούμε αλλά όχι «Τσεκούρι» μου λέει κάτι πιο βατό. Μπήκα και εγώ στο routes.gr να τις επιλογές μας και να διαβάσω για τις διαδρομές, χωρίς πολύ σκέψη είδα το πιλιέ v+, λέω το έχουμε.

Σε δύο μέρες από την κουβέντα μας, είναι Τετάρτη απόγευμα, εφτά η ώρα, ο Μίλτος έχει τελειώσει την δουλεία και είμαστε πλέον στο δρόμο προς Πάπιγκο. Εννιά η ώρα ξεκινάμε την ανάβαση για το καταφύγιο, 12 παρά τρώμε και κουκουλωνόμαστε στους υπνόσακους μας (ο Μίλτος έχει όρεξη για κουβεντούλα, του το έκοψα λίγο απότομα, αλλά έπρεπε να κοιμηθούμε).Στις έξι παρά σηκωνόμαστε, τρώμε, αρματωνόμαστε και φεύγουμε για την βάση της διαδρομής. Προσεγγίζουμε και είμαστε στην βάση πλέον. Ξεκινάω να σκαρφαλώνω κόψη πέμπτου βαθμού, κάνω τις 2 σχοινιές σε μια, κάνω ρελέ και ασφαλίζω να έρθει ο Μίλτος. Πάμε για την επόμενη σχοινιά και πρέπει να τραβερσάρω, αρχικά προσπαθώ να το πάω direct αλλά δεν μου βγαίνει, πρέπει να κάνω τραβέρσα σε σαθρά (την τύχη μου μέσα). Κάνω την τραβέρσα και φεύγω απάνω, μιλάμε για πολύ σαθρό, δεύτερο ρελέ και έρχεται ο Μίλτος. Αρχίζουμε να παίρνουμε ύψος, συνεχίζω τρίτη σχοινιά και κάνω ρελέ κάτω από το πρώτο δίεδρο της διαδρομής, φτάνει και ο Μίλτος τρώμε κάτι πίνουμε νεράκι, και χαζεύουμε την θέα, η ώρα έχει περάσει και έχουμε κάνει μόλις το ένα τρίτο της διαδρομής. Σε όλη την διάρκεια της διαδρομής κάνω μπόλικα runout, μπαίνω στο δίεδρο και συνεχίζω σε κόψη όπου κάνω το επόμενο ρελέ. Συνεχίζω με δύο δίεδρα κάνοντας ένα ρελέ ανάμεσα τους (ανάμεσα στα δίεδρα έχει δύσκολο πέρασμα VI σε σαθρά όπου έρχεται και η διαδρομή Mordillo)και βγαίνω σε σπηλιά (φοβερό μέρος για ύπνο εδώ) έρχεται ο Μίλτος, ξεκουραζόμαστε. Έχει περάσει το μεσημέρι και αρχίζω να ανησυχώ για την ώρα άμα προλάβουμε, έχουμε αρχίσει να κουραζόμαστε. Δίεδρων συνέχεια λοιπό, κάνω το πρώτο δίεδρο και στο δεύτερο μπαίνω κανονικά καμινάδα και σφηνώνομαι (έχω βγάλει τον σάκο τον έχω δέσει στο ένα σχοινί και σκαρφαλώνω με το δεύτερο σχοινί μόνο), κάνω ρελέ ανεβάζω σακίδιο, έρχεται Μίλτος έχει φτάσει απόγευμα πλέον και ανησυχώ πιο πολύ για την ώρα, πάμε του λέω Μίλτο και ξεκινάω να μπω στο δίεδρο και σε πέρασμα VI όπως λέει το σχεδιάγραμμα, ξεκινάω το δίεδρο και στην έξοδο του έχει ταβάνι από σαθρά, πρέπει να τραβερσάρω αριστερά και να κάνω την έξοδο. Κάνω την τραβέρσα και βγαίνω σε κάθετο πύργο με σαθρά που για να τον ανέβεις σε πετάει το σώμα έξω, «τι να βάλω εδώ σκέφτομαι όλα κουνιούνται, αα έχει ένα καρφί, το κουνάω και λυγίζει σαν πλαστελίνη (αν το κουνήσω λίγο ακόμα θα κοπεί), ασφαλίζομαι από αυτό και ξεκινάω ισορροπιστικά όλα κουνιούνται» επιτέλους βγαίνω και τη να δω άλλη ορθοπλαγιά μπροστά μου <<όχι ρε @#$!#$ μου >> λέω (νόμιζα θα βγαίναμε σε πλατό και θα έπεφτε ομαλά περπατώντας πίσω από στην Αστράκα). Ακούω τον Μίλτο να με ρωτάει άμα τελείωσε η διαδρομή, του φωνάζω πως τελείωσε. φτάνει απάνω έχουμε ολοκληρώσει τα 300μ της διαδρομής, η ώρα είναι 8 το απόγευμα, μένει να μάθουμε, πως στο διάολο θα γυρίσουμε στο καταφύγιο. Αριστερά μας έχει κάτι λούκια που κατεβαίνουν αλλά δεν βλέπουμε μέχρι που , σκέφτομαι να ρίξω δύο καρφιά να κάνουμε ραπέλ, και μετά αν λάχει και άλλο πλατό και ξανά ραπέλ? Βλέπω πλάγια από την ορθοπλαγιά μπροστά μας φεύγουν κάτι μικρά λούκια με μικρή κλήση προς τα απάνω και θεωρώ πως μετα θα έχουμε βγει κοντά στην κορυφή της Αστράκας. Ο Μίλτος με ρωτάει αμα μπορούμε να συνεχίσουμε να σκαρφαλώσουμε την ορθοπλαγιά μπροστά μας, δεν παίζει του λέω και του το κόβω. Φεύγουμε από τα λούκια δίπλα από την ορθοπλαγια η ώρα είναι 9 και μισή και έχει σκοτεινιάσει. έχουμε βάλει φακούς και προχωράμε 10 και κάτι, έχουμε βγει ψηλά και είναι σκοτάδι. Ο Μίλτος έχει χάρτη μαζί του βλέπουμε πως περίπου πάει το μονοπάτι, οπότε έχουμε μια αντίληψη προς τα πού θα κινηθούμε.  Με την βοήθεια των κούκων βρίσκουμε το μονοπάτι και το ακολουθάμε, δώδεκα και μισή είμαστε καταφύγιο, κοιμόμαστε και σηκωνόμαστε στις 4 για να κατέβουμε νωρίς, άλλωστε ο Μίλτος δουλεύει στις 9. Σαμαρωνόμαστε λοιπόν και φτάνουμε 7 και κάτι στο Πάπιγκο, το αμάξι και 10 η ώρα είμαστε Καστοριά, 11 η ώρα και ο Μίλτος στην δουλειά κοιμάται όρθιος, εγώ ψόφιος δεν νιώθω καθόλου, μέρες κάναμε να συνέλθουμε.

Κώστας Γιαννόπουλος

Advertisements

Αφήστε ένα σχόλιο/Leave a Reply

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s