Απόδραση στην Κορακοφωλιά


του Αθανάσιου Γεωργακόπουλου


 

Κορακοφωλιά
Κορακοφωλιά

Σεπτέμβριος 2013 : άφιξη στην Αθήνα, από Κρήτη
Τάσος Κ.: Έλα ρε φίλε! Κάνεις αναρρίχηση ?
Θανάσης Γ. : Θα κανονίσουμε να πάμε, τώρα εδώ θα είμαι. Χάρηκα για τη γνωριμία.
2 μήνες μετά : Κανονίστηκε !
Θανάσης Γ. : Τάσο, Σάββατο πρωί να ‘σαι έτοιμος – πάμε Πάρνηθα !
Τάσος Γ. : ΟΚ φίλε, μέσα – έκλεισε !
Θανάσης Γ. : (Σάββατο πρωί) Άσε ρε φίλε ! Μόλις θυμήθηκα ότι είχα υποσχεθεί να κάνω μια δουλειά και το είχα ξεχάσει, και δε λέει να χαλάσω το profile μου. (α τσσσς… profile και ξερό ψωμί…)
Τρίχες…Μούσια…Πάει κι αυτό το ραντεβού με το βράχο.
8 μήνες μετά.. : Ακόμα κανονίζουμε…
Θανάσης Γ. : Φίλε, θα πάμε βράχο ?
Τάσος Κ. : Άμα το πιστεύεις φίλε, μόλις χθες έπαθα μόλυνση στο γόνατο και ίσα ίσα που το λυγίζω !
Θανάσης Γ. : Φτου ρε γαμώτο – Πήγαινε γιατρό και αν σου πει ΟΚ κάνε τηλέφωνο.
Τάσος Κ. : (την άλλη μέρα) Δεν πήγα γιατρό φίλε. Έριξα μια παλιό-αλοιφή στο πόδι. Δεν παίρνει να το ακυρώσουμε πάλι. Πάμε !

Τελικά, μετά από σκαρφάλωμα τον προηγούμενο Μάρτη περίπου, στην «Πέτρα Λιάγκος» στην Πάρνηθα με τον Αντρέα, η βελόνα έδειξε 14 μήνες μετά…Και πριν από αυτό μια και μοναδική διαδρομή στο crag των Μαλίων με τον Κώστα και την Κατερίνα τον Ιούνιο του ’12.

Ο Κώστας σε δίεδρο στο crag των Μαλίων
Ο Κώστας σε δίεδρο στο crag των Μαλίων

Ένας χρόνος χωρίς αναρρίχηση. Ένας χρόνος…Το λέω και δεν το πιστεύω. Χρόνο παρά χρόνο το πάω το πράγμα.
Το 2009 αυτό για μένα θα ήταν αδιανόητο. Πιθανότερο να συνέβαινε σε κάποιον άλλο, όχι σε εμένα.
Τι άκυρα έχω ρίξει ως τώρα…τι στραβώματα έχει φάει αυτό το ρημάδι το πρόγραμμα ! Σκίζω όλα τα προγράμματα.
«Σύνελθε», λέω.
«Μη χάσουμε το σχοινοσύντροφο τώρα που τον βρήκαμε».
Ραντεβού έξω από το σπίτι μου λοιπόν και βουρ. Πάρνηθα – Κορακοφωλιά. Η απαραίτητη στάση για ανεφοδιασμό και σε λίγα λεπτά να σου το τελεφερίκ. Από εδώ είμαστε πολύ κοντά.
Παρκάρουμε, πακετάρουμε και παίρνουμε το μονοπάτι που σε 15 λεπτά μας βγάζει στη βάση της ορθοπλαγιάς.

Στο μονοπάτι
Στο μονοπάτι

Η Κορακοφωλιά αποτελείται από 3 πεδία δίπλα-δίπλα διατεταγμένα, με το κεντρικό και το πάνω να κρατάνε τις περισσότερες διαδρομές. 30μετρος ασβεστολιθικός βράχος, καλής ποιότητας και για όλα τα γούστα.
«Ρε Τάσο, εσύ ξέρεις εδώ, πάμε σε καμιά 5άρα για αρχή, γιατί μετά από ένα χρόνο δεν το κόβω για παραπάνω» λέω, και προσπαθώ να χαλαρώσω για να μπω σε mode βράχου.
Ο Τάσος αποφάσισε την «Sport Billy» στο πάνω πεδίο σαν εύκολη για αρχή. «Αυτό θα το δούμε» έλεγα από μέσα μου, βάζοντας σιγά-σιγά μέσα στο σάκο και έξω από το κεφάλι μου τις σκέψεις που κουβάλησα ως εδώ και με βάραιναν αδικαιολόγητα.
«Πάρε σετάκια και έφυγες» λέω στον Τάσο.
Τη συγκεκριμένη την πήγε ο Τάσος αέρα, κάνοντας ένα restάκι στο crux και κατέβηκε χαλαρός, προετοιμάζοντάς με ψυχολογικά.
Σειρά μου.
Άρμεγμα τη σαύρα, λίγο νεράκι, λίγο τεντωματάκι, λίγο αυτοσυγκέντρωση και φύγαμε.
«Ντάξει» λέω, «5άρα είναι, δεν πρόκειται να κωλώσω». Αμ δε όμως.
Ήρθε το crux στα μισά περίπου της διαδρομής που με μια καλή τοποθέτηση ποδιών το έβγαζες. Στην πρώτη προσπάθεια βλέπω τη βέρα στο δεξί μου. «Πως σκαρφάλωσα ως εδώ?» λέω και κάνω να τη βγάλω από το χέρι μου. Να που πέσαμε πάλι στην κατηγορία του αρχάριου…
Αριστερό χεράκι στο τσιμπητό πάνω αριστερά, ανέβασμα πόδι, καλό πιάσιμο στα δεξιά και ανέβασμα για πιάσιμο αρκετά καλής χούφτας στ’ αριστερά. Έλα όμως που οι τένοντες δεν έλεγαν να μαγκώσουν ! Αποτέλεσμα : ο δεξής δείκτης να έχει κλειδώσει από την απροπονησιά στις 90ο ! Τινάζω το χέρι μου, κατεβαίνω στο προηγούμενο καλό πάτημα και το ξανασκέφτομαι. Πάμε πάλι.
Εκεί που αρχίζω και ιδρώνω, εκεί παίρνω χαμπάρι ότι έχω ξεχάσει και τη μαγνησία. Εξαίσια !
Το μάτι μου και το αυτί μου αποσπάται από την άφιξη τριών αναρριχητών που μπαίνουν στην παραδίπλα διαδρομή. Ωχ, θα γίνω ρεζίλι και σε άλλους.
Μετά από δέκα + προσπάθειες βρήκα πως με την τωρινή αδυναμία μου βολεύει να περάσω το crux με ντούλφερ. Κάνω την κίνηση, πιάνω την πολυπόθητη χούφτα και ωωωπ ! σηκώνομαι και βλέπω τι έχει παραπάνω. Μάλιστα. Μαυρίλα βλέπω και φαπέ πιασίματα μόνο. Ο μυς αρχίζει να με προδίδει και νάμαι πάλι κάτω με μια ελεγχόμενη πτώση εκλιπαρώντας τον Τάσο να «πάρει».
Ρε μπας και είναι μεγαλύτερη η βαθμολογία? Γιατί και μέχρις εδώ δεν ήταν και αυτό που λέμε «βούτυρο στο ψωμί».
Εκείνη τη στιγμή βλέπω παραδίπλα μια σχοινοσυντρόφισσα με tattoos και τα λοιπά, στο ίδιο ύψος με εμένα, που με χαλαρότητα τύπου yoga με προσπερνά και συνεχίζει κλιπάροντας και αδιαφορώντας για το χάλι μου το κακό. Τα σχοινοσυντρόφια της, κάτω στη βάση της διαδρομής έχουν ανάψει στριφτό από τη νιρβάνα και έχουν στήσει ψιλή κουβεντούλα. Ζω ένα δράμα. Άραγε ένα δράμα είναι δράμα εάν κανένας δεν δίνει την αρμόζουσα σημασία? Ευτυχώς ο Τάσος από κάτω εμψυχώνει και δίνει οδηγίες. Κάτι είναι και αυτό.
Κάποτε είχα πιάσει θυμάμαι τέτοια επίπεδα συγκέντρωσης όπως της κοπέλας (νά ‘τανε στην Πύλη Τρικάλων?) όταν λίγο πριν το ρελέ αισθάνομαι ότι το προηγούμενο σετάκι ξεκλιπάρησε με μαγικό τρόπο. Χωρίς ο Κώστας να έχει πάρει χαμπάρι από κάτω, και συμπτωματικά πάλι με έναν σχοινοσύντροφο στο ίδιο ύψος σε διπλανή διαδρομή να βλέπει την εξέλιξη, χαλαρώνω, κάνω καταρρίχηση, κλιπάρω ξανά και ανεβαίνω στο ρελέ όπου δίνω τέλος στο δράμα. Με τι τρόπο όμως ! Το τότε και το τώρα το χωρίζουν κοντά 5 χρόνια και κάμποσες πρόσφατες διαδρομές στο παλμαρέ μου…
Δοκίμασα ξανά άλλες 5-6 φορές, για να έρθει το μισάωρο και να με βρει στην ίδια ακριβώς θέση. Ποιος λέει τώρα στον Τάσο ότι πρέπει να την ξανακάνει για να μαζέψει σετάκια…? «Τάσο, κατεβαίνω, δε λέει. Δεν πειράζει, ας αφήσουμε και κανα σετάκι».
Πρόθυμος όμως ο σχοινοσύντροφος, σώζει τη μέρα.

Ο καλός ο σχοινοσύντροφος από το καφεδάκι φαίνεται
Ο καλός ο σχοινοσύντροφος από το καφεδάκι φαίνεται

«Ο Τιτό αφήνει ποτέ σετάκια ?» μου λέει έχοντας φτάσει ήδη στο τρίτο σετάκι και πάει σφαίρα για το επόμενο. Χωρίς ίχνος κούρασης ξαναπηδάει στη διαδρομή και την ξεφτιλίζει. Μαθητής του Τιτόπουλου γαρ…
«Τώρα θα σε πάω σε μια λίγο πιο δύσκολη, αλλά θα δεις, όλη η διαδρομή έχει γαμάτες κινήσεις !».
Τον πιστεύω και του λέω ότι θα πάω πρώτος για να μην πάθουμε όπως πριν.
Είναι η διαδρομή «Jumbolane» και ανεβαίνω για το on sight της ημέρας νιώθοντας ότι αυτή είναι σίγουρα 6a ή τελοσπάντων κάπου εκεί γύρω βαθμολογικά.
Χωρίς πολλά-πολλά, την έβγαλα –πιο συγκεντρωμένος αυτή τη φορά- με 3-4 πολύ καλά rest και πήρα την ικανοποίηση να κλιπάρω στα δυο ναυτικά του ρελέ. Πράγματι Τάσο, η διαδρομή ήτανε πολύ όμορφη με ποικιλία κινήσεων και όλων των τύπων τα πιασίματα και τα πατήματα.
Κατεβαίνω ευχαριστημένος που μετά τόσο καιρό μάζεψα ξανά τα κομμάτια μου και έχτισα την χαμένη αυτοπεποίθηση μου, έστω με rest, ίσα ίσα για να πάρω τον «αέρα» του βράχου και του εαυτού μου. Τι ωραίο συναίσθημα…!
Κάπου εκεί στο μέσον της διαδρομής που ήμουν έτοιμος να κάνω δύσκολη κίνηση, θυμάμαι τον Τάσο να λέει από κάτω : «Αέρα. Δώσε αέρα. Με αέρα !!». Αυτό κι αν ήταν ντόπα ! Πρώτη φορά…Πρώτη φορά που μια λέξη μου καρφώνεται στο νου και με εκτινάσσει στα ύψη, Αλήθεια. Από εκεί και πέρα ούτε που θυμάμαι τις κινήσεις που με έβγαλαν πάνω. Ίσως έτσι να είναι όταν συγκεντρώνεσαι πλήρως.
Λίγο πριν κλιπάρω στο ρελέ ένα τηλεφώνημα χαλάει τη διάθεση και τη συγκέντρωση του Τάσου και όταν έρχετια η σειρά του ανεβαίνει στην ίδια διαδρομή φανερά «χαλασμένος». Βγήκε πάνω, μα με περισσότερη δυσκολία από ότι φάνηκε σε εμένα, από τη θέση του ασφαλιστή.
«Μπράβο ρε Τάσο !» του λέω για να ανεβάσω το ηθικό. Από εκείνη τη στιγμή ο Τάσος με ρωτούσε συνεχώς τη γνώμη μου πως να χειριστεί ένα φιλικό θέμα, πίσω στην κανονική μας ζωή. Αυτό ήταν το τηλεφώνημα που τον έριξε. Γαμώ τα τηλέφωνα δηλαδή ! Τι θέλουμε και τα απαντάμε, απογευματιάτικο στο βράχο ?Πάμε παρακάτω. Ο Τάσος έδειχνε να μην μπορεί να συνεχίσει. Η καταραμένη η ψυχολογία. Εκεί που πήγαινε αέρα, τον καταβαράθρωσε ένα τηλεφώνημα.
«Luna» ονομαζόταν η επόμενή μας διαδρομή.
Μετά από την προσπάθεια των 2 διαδρομών και την αποχή ενός χρόνου αυτή η Luna με κούρασε δεόντως και στο crux τα παράτησα αμέσως μετά τη δεύτερη προσπάθεια μιας και οι μυς δεν δούλευαν καθόλου στο πιάσιμο. Από πρήξιμο όμως τίποτα ως τώρα. Μήπως δεν προσπαθούσα αρκετά ? Η μήπως όντως ανέβαινα πιο «αεράτα» ? Τείνω προς την πρώτη σκέψη. Συνειδητά κατέβηκα και άφησα τα σετάκια για την προσπάθεια του Τάσου. Την έβγαλε κι αυτή το θηρίο Τάσος, με κραυγές και πολεμικές ιαχές, με κάμποσα rest και κάμποση κούραση. Κατέβηκε θεοκουρασμένος και με το μυαλό ακόμα στο θέμα του τηλεφωνήματος.
Με την άκρη του ματιού μου πιάνω 2 αναρριχητές αρκετά δυνατούς να προσπαθούν στο πιο κάτω πεδίο κάτι αρνητικά, με αρκετή επιτυχία.
Ώρα να την κάνουμε, λέω από μέσα μου και μετά φωναχτά, αφού βλέπω ότι η ομάδα δεν τραβάει πια.
Όσο για το δρόμο του γυρισμού, έγινε μέσα σε σιωπή, εκτός από τις απολύτως απαραίτητες διατυπώσεις. Όταν πρόκειται να αποχωριστείς βράχο και φύση και να πας μέσα στη μπετουριά, φυσικό είναι, θα πει κανείς. «Να το κάνουμε κάθε βδομάδα, για να είσαι σε φόρμα» μου λέει ο Τάσος και θα συμφωνήσω.
Δεν ξέρω όμως εάν θα μπορέσω να το τηρήσω ευλαβικά. Τουλάχιστον έγινε η αρχή, ε ?
Αργότερα θα πω και θα πείσω τελικά τον εαυτό μου να περιορίσω το ορεινό τρέξιμο, τουλάχιστον τώρα που, μετά από έναν αναβληθέντα για αργότερα αγώνα στην Κρήτη (Ημιμαραθώνιο Καβουσίου Ιεράπετρας), δεν έχω άμεσο κίνητρο να σηκώνομαι 5:45 το πρωί για Φιλοπάππου, για να προλάβω τουλάχιστον 2 ώρες τρέξιμο. Άρχισα ξανά λίγο-λίγο να προπονώ και το άνω σώμα. Που ξέρεις….

Για την ιστορία και μόνο, οι βαθμολογίες των διαδρομών :
– Sport Billy : 6a+/6b
– Jumbolane : 6b/6b+
– Luna : 6a+/6b

 


ΥΓ. Ευχαριστώ τον φίλο μου Τάσο που με επιμονή και υπομονή με ξεκούνισε από τη θέση μου και με εμπιστεύτηκε. Ευχαριστώ και τον Κώστα που μου έδωσε την ευκαιρία να εκθέσω στο blog του peripetia365, το νέο του πόνημα, αυτά τα όμορφα συναισθήματα.

 

Advertisements

Αφήστε ένα σχόλιο/Leave a Reply

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s