«Le Blond»


Επιμέλεια: Μαρματζάκος Κων/νος


Patrick Edlinger

Γεννημένος στις 15 Ιουνίου του 1960, ο Patrick Edlinger ήταν ο πρώτος πραγματικός σταρ της σπορ αναρρίχησης. Μεσουρανούσε την δεκαετία του 1980 στην Γαλλία. Στα 24 του χρόνια, το περιοδικό «Paris Match», τον συμπεριέλαβε στους Γάλλους της χρονιάς μαζί με τον Gerard Depardieu, την Sophie Marceau και άλλους. Στο άρθρο τον περιέγραφαν σαν αλπινιστή γιατί μέχρι τότε η Γαλλική κοινωνία δεν είχε δεί τίποτα παρόμοιο! Αναγνώριζαν μόνο τον ηρωισμό όσων πάλευαν με τον πάγο και τον γρανίτη στις Άλπεις.

Ο Patrick όμως ήταν κάτι τελείως διαφορετικό! Είχε κάνει στις αρχές της καριέρας του κάποιες εντυπωσιακές Αλπικές διαδρομές, την πρώτη χειμερινή ανάβαση του Supercouloiar στο Mont Blanc du Tacul, την βορινή των Les Droites και άλλες, όμως όπως ο ίδιος έλεγε, ο πάγος και τα κρύα μπιβουάκ δεν ήταν για αυτόν. Προτιμούσε να νιώθει τον βράχο στις παλάμες του και τον ήλιο στην πλάτη του. Το φαράγγι του Verdon, ήταν το μέρος που ήθελε να βρίσκετε.

Στο φαράγγι, πήγε πρώτη φορά το 1975, όταν έγινε μέλος μιας παρέας αναρριχητών από την Toulon με το όνομα “La MJC” (Maison des Jeunes et de la Culture). Η πρώτη διαδρομή που σκαρφάλωσε εκεί ήταν η “La Paroi Rouge”, μια διαδρομή πολλών σχοινιών, παρέα με τον Christian Crespo.

Η εμπειρία τον σημάδεψε και ξεκίνησε το πάθος του για την αναρρίχηση αλλά και για το φαράγγι! Η μητέρα του είχε δει την κλίση του Patrick στην αναρρίχηση και είχε προσπαθήσει να τον βάλει στο French Alpine Club αλλά δεν τον δέχτηκαν λόγω ηλικίας. Έτσι ανακάλυψαν την MJC που ήταν πιο ανοιχτή ομάδα. Όταν πια τελείωσε το σχολείο στα 16 του είχε ήδη αποφασίσει ότι θα δούλευε στα βουνά είτε σαν οδηγός βουνού είτε σαν δάσκαλος του σκι. Τότε ήταν που άφησε και τα μαλλιά του να μακρύνουν, αξαιτιας των οποίων πήρε και το παρατσούκλι «Le Blond»(ο ξανθός).  Περνούσε τα Σαββατοκύριακα του στα βράχια παρέα με τους φίλους του οι οποίοι όμως δούλευαν την υπόλοιπη εβδομάδα. Τότε γνώρισε τον Patrick Berhault, ένα νέο περίπου στην ηλικία του, με το ίδιο πάθος για την αναρρίχηση και έγιναν αχώριστοι. Για να καταφέρουν να μένουν συνέχεια στο Verdon και να σκαρφαλώνουν, κοιμόντουσαν σε άδεια εξοχικά σπίτια και σε αχυρώνες, έκλεβαν φαγητό και κυκλοφορούσαν με ένα Peugeot του Berhault, το οποίο δεν είχε άδεια… Μια νέα τάση στο φαράγγι, αυτή της ελεύθερης αναρρίχησης, έδωσε στους δύο φίλους την ευκαιρία που ζητούσαν και έγιναν οι κυριότεροι εκφραστές της. Το 1976, ο Jacques Perrier, ανοίγει την διαδρομή Pichenibule. Ήταν η πρώτη διαδρομή στο φαράγγι που ανοίχτηκε από πάνω. Ο Berhault την ελευθέρωσε και την βαθμολόγησε με 7b+. Την ίδια εποχή σκαρφάλωσε το πρώτο 7c+ στην Γαλλία και ο Edlinger κάνει 7b+ onsight! Κάπου εκεί ξεκινάνε και την solo αναρρίχηση. Τα κατορθώματα τους, τραβούν την προσοχή του κινηματογραφιστή Jean-Paul Janssen. Έρχεται  σε επαφή με τους δύο φίλους και ενώ ο Berhault, που ήταν πιο ρομαντικός και αφοσιωμένος στην αναρρίχηση απορρίπτει την συνεργασία, ο Edlinger συμφωνεί να γυρίσουν ένα φίλμ. Αποφασίζουν να γυρίσουν τα πλάνα στο Buoux. Ενώ ο Jean-Paul ετοιμάζεται για το γύρισμα, βλέπει τον Edlinger να κάνει ζέσταμα σόλο, εντυπωσιάζεται και τον ρωτάει αν θα μπορούσε να το επαναλάβει μπροστά στην κάμερα… Αυτό ήταν! Το φιλμ αυτό άλλαξε τα πάντα! Η σκηνή όπου ο Edlinger κρέμεται με το ένα χέρι στο αρνητικό crux της 4ης σχοινιάς της διαδρομής “La Beba” (6a+), είναι αυτή που τον έκανε διάσημο! Το φιλμ πήρε το όνομα “La Vie Aux Bout Des Doigts«.

Η ζωή του Patrick άλλαξε τελείως! Το ίδιο και η σπορ αναρρίχηση. Εξαιτίας του φιλμ αυτού τα βράχια στην Γαλλία γέμισαν κόσμο που ήθελα να κάνει αναρρίχηση. Η φήμη του Edlinger ήταν τέτοια που ο κόσμος πίστεψε ότι ήταν ο καλύτερος αναρριχητής παγκοσμίως, κάτι που δεν ήταν αλήθεια αφού υπήρχαν πολλοί καλύτεροι από αυτόν. Κάποιοι λένε ότι ο Berhault ήταν καλύτερος αλλά ήταν ο Edlinger αυτός που λάτρεψαν και πήρε δόξα και χρήμα από τις χορηγίες που ακολούθησαν. Αλλά τα χρήματα δεν ήταν τόσο πολλά… Απέρριψε πολλές συνεργασίες. Τα οικονομικά του τα ανέλαβαν άλλοι γιατί αυτός δεν ήταν καλός σε αυτά. Το ειρωνικό είναι ότι η δόξα και η αναγνώρισημότητα για τον Edlinger ήρθε πολύ νωρίς. Οι μεγαλύτερες επιτυχίες στην αναρρίχηση ήρθαν μετά το φίλμ. Πήρε μέρος σε αρκετούς αγώνες με μεγάλη επιτυχία αλλά γρήγορα κατάλαβε ότι δεν ήταν για αυτόν. Ήθελε να ταξιδεύει, να δοκιμάζει νέες διαδρομές. Ένας φίλος τον προσκάλεσε να δει τα βράχια στην περιοχή του, σε ένα βουνό που λεγόταν Ceuse… Ο Edlinger πέρασε τα επόμενα 4 χρόνια της ζωής του εκεί! Άνοιξε πολλές διαδρομές και όπως ο ίδιος είπε ήταν τα καλύτερα του χρόνια σαν αναρριχητής.

Η αρχή του τέλους για τον Edlinger ξεκίνησε το 1995, όταν έπεσε και παραλίγο να μείνει παράλυτος. Το 2004 όμως ήρθε να προστεθεί ένα ψυχολογικό τραύμα. Ο χαμός του αδελφικού του φίλου Patrick Berhault. Το πάθος του για την αναρρίχηση υποχώρησε. Η κατάθλιψη που χρόνια τον περιτριγύριζε έγινε εντονότερη και το αλκοόλ που έβλεπε σαν μόνη λύση, έκανε τα πράγματα χειρότερα. Σιγά – σιγά απομακρύνθηκε από όλους και όλα. Λίγοι φίλοι μόνο επικοινωνούσαν μαζί του. Τους έλεγε ότι ήθελε να σκαρφαλώσει ξανά αλλά ούτε ο ίδιος δεν το πίστευε…

Ο πατέρας του τον βρήκε νεκρό στις 16 Νοεμβρίου 2012, στο σπίτι του, όπου είχε  πέσει και χτυπήσει άσχημα στο κεφάλι. Κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει ότι ο κάποτε κορυφαίος σόλο αναρριχητής πέθανε σε ατύχημα στο σπίτι…

Η παρουσία του ωστόσο στο Verdon, που τόσο αγάπησε και έζησε, είναι ακόμα αισθητή και όλοι αναγνωρίζουν οτι το φαράγγι είναι αυτό που είναι εξαιτίας του!

Advertisements

One thought on “«Le Blond»”

Αφήστε ένα σχόλιο/Leave a Reply

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s