Ο φύλακας του Κόφινα


via ferrata
O Zbynek στην via ferrata που ο ίδιος έφτιαξε στα Καπετανιανά.

Η πρώτη φορά που είδα τον Zbynek Cepela, ήταν μια καλοκαιρινή βραδιά, στο σπίτι του, στα Καπετανιά, όπου βρέθηκα από σπόντα καλεσμένος, λόγω κοινών γνωστών. Ξεχώριζε με τον τρόπο που μόνο ένας πραγματικός πολίτης του κόσμου μπορεί! Με είχε εντυπωσιάσει η μαγειρική του, η οποία πρόδιδε άνθρωπο που δίνει σημασία στην λεπτομέρεια. Με κέρδισε όμως, όταν με πλησίασε κρατώντας ένα ντοσιέ γεμάτο φωτογραφίες, το άνοιξε και μου έδειξε διάφορες αναρριχητικές διαδρομές που είχε ανοίξει στην περιοχή.

Από εκείνη την βραδιά πέρασαν πολλά χρόνια. Βρεθήκαμε πολλές φορές. Σκαρφαλώσαμε μαζί, ανοίξαμε διαδρομές, ήπιαμε παρέα και κάποια στιγμή, γίναμε φίλοι. Σε κάθε μας συνάντηση, προσπαθούσα διακριτικά να εκμαιεύσω περισσότερες πληροφορίες για την ζωή του. Η απλότητα όμως του Zbynek, ο συνεσταλμένος, σχεδόν ντροπαλός χαρακτήρας του, δεν μου επέτρεπε να γίνω αδιάκριτος. Όσο περισσότερα μάθαινα για αυτόν, τόσο η ιδέα να γράψω κάτι για την ζωή του, η οποία θα μπορούσε άνετα να γεμίσει τις σελίδες ενός βιβλίου ή να γίνει κινηματογραφική ταινία γεμάτη περιπέτειες, στριφογύριζε στο μυαλό μου.

Μόνο πρόσφατα όμως, με την βοήθεια ενός φίλου, κατάφερα να κάνουμε μια συζήτηση με περισσότερες λεπτομέρειες, τις οποίες παραθέτω πιο κάτω σαν ένα σύντομο βιογραφικό σημείωμα.

Γεννήθηκε το 1947, στην τότε Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Τσεχοσλοβακίας, η οποία βρισκόταν κάτω από την σοβιετική κυριαρχία. Περιγράφει την καθημερινή ζωή δύσκολη με πολλούς ελέγχους.  Το να ταξιδέψεις εκτός της χώρας εκείνη την εποχή ήταν δύσκολο αλλά κατάφερε να κάνει μερικά ταξίδια στις Άλπεις και άλλα βουνά με δικαιολογία την ορειβασία.

climbing
Αναρρίχηση

Ξεκίνησε την αναρρίχηση όταν ήταν 14 χρονών. Τότε χρησιμοποιούσαν διπλά σχοινιά, των 5 χιλιοστών (ήταν τα ίδια σχοινιά που οι νοικοκυρές άπλωναν την μπουγάδα), τα οποία έδεναν γύρω από το στήθος γιατί δεν είχαν μποντριέ. Τα καραμπίνερ ήταν σιδερένια χωρίς καμιά πιστοποίηση.

Στα 19 χρόνια έπρεπε να υπηρετήσει στον στρατό. Θυμάται τα τρία χρόνια που σπατάλησε εκεί και τα παρομοιάζει με φυλακή. Όταν απολύθηκε, έπιασε δουλειά σε εργοστάσιο κατασκευής τόρνων.

Μετά από αυτό εργάστηκε για 3 χρόνια σαν καταφυγιάς στα High Tatras, όπου είχε την ευκαιρία να ασχοληθεί με το σκί, τον αλπινισμό και το άνοιγμα διαδρομών.

ski
Ορειβατικό σκι στον Ψηλορείτη.

Κάποια στιγμή εργάστηκε σαν δημόσιος υπάλληλος, στην σπηλαιολογική εταιρεία. Τα χρήματα ήταν καλά αλλά όταν το 1974, του ζήτησαν να γίνει μέλος του κουμμουνιστικού κόμματος, έφυγε για την τότε Δ. Γερμανία, όπου του δόθηκε πολιτικό άσυλο. Γερμανικά έμαθε εκεί. Με το να έχει Γερμανικό διαβατήριο και ταξιδιωτικά έγγραφα, είχε την ευκαιρία να κάνει αυτό που αγαπάει περισσότερο. Να ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο! Την πατρίδα του κατάφερε να επισκεφτεί ξανά, μετά το 1989.

Λόγω της εμπειρίας του με τα σχοινιά, βρήκε δουλεία σε μια εταιρεία που έλεγχε και συντηρούσε τα αλεξικέραυνα στις εκκλησίες. Μετά από 3 χρόνια πήγε στην Σαρδηνία όπου δούλεψε σαν σκίπερ, εκπαιδευτής καταδύσεων και σερφ.

Μια φωτογραφία της Σαμαριάς που έλεγε ότι ήταν το μεγαλύτερο φαράγγι της Ευρώπης, ήταν ο λόγος που επισκέφτηκε 1η φορά την Κρήτη τον χειμώνα του 1974-1975. Έφτασε αεροπορικώς στην Αθήνα και από εκεί με πλοίο στην Κρήτη. Με λεωφορείο βρέθηκε, στον χιονισμένο Ομαλό, όπου κοιμήθηκε σε αντίσκηνο. Το επόμενο πρωί κατέβηκε την Σαμαριά και συνέχισε το παραλιακό μονοπάτι μέχρι την Χώρα Σφακίων. Θυμάται ότι οι δρόμοι προς την νότια Κρήτη ήταν χωματόδρομοι. Στην Αγ. Ρουμέλη και το Λουτρό υπήρχαν ελάχιστα κτίρια.

Η Κρήτη ήταν τότε άγρια, έρημη και εντυπωσιακή. Διαφορετική από άλλα νησιά της Μεσογείου όπως η Κορσική ή η Σαρδηνία και αυτό τον έκανε να την αγαπήσει και να την επισκεφτεί ξανά.

Ήρθε πάλι το 1978 με ένα VW.

Το 1982 ήταν καθοριστική χρονιά γιατί σε μια ακόμα επίσκεψη του, γνώρισε τον Γκούναρ, ο οποίος είχε και αυτός μόλις εγκατασταθεί στα Καπετανιανά, τα οποία εκείνη την εποχή δεν ήταν τίποτα άλλο από ερείπια! Τότε άνοιξε την πρώτη αναρριχητική διαδρομή εκεί.

Το 2005 αποφάσισε ότι ήταν καιρός να σταματήσει τα μεγάλα ταξίδια . Αγόρασε ένα σπίτι στα Καπετανιανά και από το 2006 ζει σχεδόν μόνιμα εκεί!

Σε κάποια από τις συζήτησεις μας, μου είχε πει ότι αν δεν ήταν ο Κόφινας, δεν θα αποφάσιζε να εγκατασταθεί στην Κρήτη.

Σαν άνθρωπος είναι πράος, χαμηλών τόνων αλλά γεμάτος ενέργεια! Λατρεύει την μπύρα και πραγματικά είναι ο καλύτερος μάστορας που έχω γνωρίσει! Είναι απίστευτος ξυλουργός αλλά δεν υπάρχει κάτι που να μην μπορεί να κάνει! Μια επίσκεψη στο σπίτι του, το οποίο  μόνος του έχει  μετατρέψει από ερείπιο στην πιο φιλόξενη γωνιά των Αστερουσίων, είναι αρκετή για να καταλάβει κανείς τις ικανότητες του!

Το πιο εντυπωσιακό έργο του όμως, είναι το ότι έχει καταφέρει να κάνει την περιοχή γύρω από τον αγαπημένο του Κόφινα, έναν αναρριχητικό παράδεισο! Έχει ανοίξει αναρίθμητες διαδρομές και συνεχίζει το έργο του, παρά τα 72 του χρόνια.

συνέντευξη
Κρατώντας σημειώσεις κατά τη διάρκεια της συζήτησής μας. Photo by Philippe Bugada

Όπως λέει ο ίδιος, η αναρρίχηση αν και παραμένει μια αγαπημένη ενασχόληση, έχει γίνει δύσκολη λόγω ηλικίας. Το άνοιγμα διαδρομών όμως, είναι κάτι που λατρεύει και συνεχίζει να κάνει με μεγάλη ευχαρίστηση.

Ανήσυχο πνεύμα και αεικίνητος όπως είναι, δεν μπορεί να μείνει σταθερός σε ένα μέρος. Έτσι συνεχίζει τα ταξίδια του στον κόσμο σε κάθε ευκαιρία…

Κ. Β. Μαρματζάκος

Advertisements

Αφήστε ένα σχόλιο/Leave a Reply

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s